‘Juf Kooijman’ al veertig jaar een begrip op De Wegwijzer: ‘Iedere dag voelt als een feestje’

NEDERHEMERT - Op 6 oktober is Gerda Kooijman-Groeneveld precies veertig jaar in dienst bij CBS De Wegwijzer in Nederhemert. Een dag later wordt haar bijzondere jubileum op school gevierd.

Voor een gesprek over veertig jaar onderwijs zoeken we een van de rustigste plekjes van De Wegwijzer op. Verscholen in de lerarenkamer bevindt zich een kleine stilteruimte, door Gerda ook wel de ‘stiltecoupé’ genoemd. Buiten de deur gaat het schoolleven ondertussen gewoon door. Een schoolleven waarvan ze inmiddels vier decennia deel uitmaakt.

Stage
Dat ze zo lang op dezelfde plek zou blijven, had Gerda in 1986 onmogelijk kunnen voorspellen. Sterker nog, een loopbaan in het onderwijs lag aanvankelijk helemaal niet voor de hand. Ze dacht onder meer aan een toekomst als dierenarts of geoloog. Een beroepsopleiding voor het onderwijs bracht daar verandering in. “Toen kwam ik daar en vond ik het zó leuk. Het was een beroepsopleiding en alles deed ertoe. Alle puzzelstukjes vielen op zijn plek en ik genoot ervan vanaf dag één.”

Na haar opleiding waren de banen niet dik gezaaid. Op De Wegwijzer, waar ze eerder stage had gelopen, kwam een vacature vrij. “Ik vond het hier heel knus en heel gemoedelijk. Ik heb daarna ook stage gelopen op andere scholen, onder meer op stadsscholen in Gouda. Dat was zo anders. Hier was echt dat dorpse en dat kleine, maar ook dat overzichtelijke. Dat trok mij wel.”

Ontwikkeldoelen
Als 21-jarige begon ze als kleuterjuf in een houten gebouwtje aan de Hofstraat, met twee lokalen, een grote hal en een enorm schoolplein. Samen met collega Lenie Vos stond ze er voor de kleuters. “Wij hadden het fantastisch samen. Zij hielp mij heel erg, want ik kon met al mijn vragen bij haar terecht. Maar verder werd je eigenlijk gewoon in het diepe gegooid. Er was nauwelijks begeleiding. Je moest het gewoon doen.”

Inmiddels ziet de wereld er totaal anders uit. Waar Gerda met één collega begon, werken tegenwoordig 45 tot 50 mensen op De Wegwijzer. Ook het onderwijs veranderde ingrijpend. Ontwikkeldoelen worden uitgebreid gevolgd, jonge leerkrachten krijgen meer begeleiding en de administratie nam flink toe. Gerda ziet vooral de voordelen van die ontwikkeling. Tegelijkertijd constateert ze dat sommige zaken die vroeger vanzelfsprekend waren, tegenwoordig bewust aandacht krijgen. “Wij zijn nu een school waarbij bewegend leren heel belangrijk is. Als ik dan terugkijk naar veertig jaar geleden, denk ik: wat is dat voor item? Dat was toen normaal. Nu is het iets waar je aan werkt en waar je op let, dat je de kinderen veel laat bewegen.”

Veiligheid
Zelf bleef ze zich eveneens ontwikkelen. In 2004 werd Gerda intern begeleider en later kwam daar de functie van teamleider bij. Vooral kijken naar wat een kind werkelijk nodig heeft, werd een belangrijk onderdeel van haar werk. “Als een kind vervelend is, denk ik: ‘wat gaat er mis?’ ‘Waar zit het in het kind en hoe komt het dat je zo doet?’ Ik kijk altijd naar veiligheid en naar de interactie tussen leerlingen en leerkracht.”

Vooral bij jonge kinderen waakt ze ervoor dat er te snel aan ze wordt getrokken. De overgang van groep 2 naar groep 3 kan volgens haar groot zijn. “Ik vind het belangrijk dat je heel goed kijkt naar een kind. Als het nodig is, zet je wat in. Als het niet nodig is, laat je ze gewoon ontwikkelen en volg je dat heel duidelijk.”

Begrip
Ook Gerda zelf veranderde in veertig jaar: “In het begin was ik heel erg onzeker en durfde ik amper iets tegen iemand te zeggen. Als ik een moeder in een winkel tegenkwam, dacht ik: ‘als ze me maar niet vraagt hoe het met Pietje gaat, want dat weet ik nu niet’.”

Inmiddels begeleidt en coacht ze juist andere leerkrachten en ook buiten school is ‘juf Kooijman’ inmiddels een begrip. Dochter Corinne werkt tegenwoordig één dag per week op De Wegwijzer.

Feestje
Toen moeder en dochter eens samen door het dorp fietsten, riep iemand: ‘Hé, juf Kooijman!’ Gerda antwoordde enthousiast. “Toen zei Corinne tegen mij: ‘Ze zeggen het niet tegen u. Ze zeggen het tegen mij.’ Ik stond toen allang niet meer voor de klas en daarom kenden ze haar beter.”

Dat er inmiddels veertig jaar verstreken zijn, kan ze zelf nauwelijks bevatten. Aan plezier in haar vak heeft het in ieder geval nooit ontbroken. “Vanaf dat ik 43 jaar geleden naar de opleiding ging tot nu, vond ik het elke dag leuk.” Of, zoals ze het zelf nog eenvoudiger samenvat: “Eigenlijk is iedere dag een feestje.”

Zingen
En voorlopig is Gerda nog niet klaar. Ze denkt mee over het nieuwe schoolgebouw dat in Nederhemert moet verrijzen. “Ik vind het fantastisch om dat mee te bedenken. Ik wil gewoon een hele moderne school, maar ik wil er eigenlijk niet meer naartoe.” Als het gebouw rond 2030 klaar is, verwacht ze namelijk gestopt te zijn.

Eerst wacht haar jubileum. Op 6 oktober is Gerda precies veertig jaar in dienst, een dag later wordt dat op school gevierd. Wat haar te wachten staat, weet ze niet. Eén wens heeft ze wel doorgegeven. “Ik wil met z’n allen even ergens wat zingen. Ik hou erg van zingen. Verder laat ik het wel over me heen komen.”

Martin van Hemert