Het Verhaal van de Hoedendoos (deel 4, slot)

Woensdag 11 januari in de Bommelerwaardgids, maar nu al online te lezen: het slot van ‘Het Verhaal van de Hoedendoos’ van Frans van den Heuvel.

Lees hier deel 1, deel 2 en deel 3.

Joseke ging niet meer weg en groeide op in het gezin van Johanna. Ze ging naar school en daarna werd ze verpleegster in een Eindhovens ziekenhuis. Ze ging daar intern en kwam daardoor steeds minder vaak bij haar pleegouders.

Cor begreep uit haar brieven dat Johanna daar best wat moeite mee had. De verwijding kon ze moeilijk accepteren.
Uiteindelijk kwam het grote woord eruit bij Joseke. Ze vertrok naar Duitsland om op zoek te gaan maar haar biologische vader. Ook had ze inmiddels een baan gevonden in een München’s ziekenhuis, vertelde ze.

Tijdens haar afscheid vloeiden er tranen, las Cor, maar ze beloofde te schrijven. Ook zei ze heel erg dankbaar te zijn voor alles wat Johanna en haar familie voor haar hadden gedaan.

Brieven van Joseke kwamen er wel schreef Johanna aan Cor, maar veranderden van toon en de inhoud ging steeds vaker over de politieke situatie in Duitsland.
Inmiddels had Joseke ook kennis gekregen aan een jonge officier van de Wehrmacht, schreef Johanna, en het was duidelijk dat hij een behoorlijk grote invloed op haar had. Hij had haar meegenomen naar een politieke bijeenkomst waar ze sprekers had gehoord die een diepe indruk op haar maakten.
Tijdens een uitstapje van hen beiden naar Berlijn liet Joseke een foto van zichzelf maken en stuurde een afdruk naar Johanna.

De tweede Wereldoorlog was inmiddels al weer zo’n twee jaar aan de gang en Cor kreeg steeds minder vaak post uit Schijndel. Over Joseke werd met geen woord meer gesproken. Cor vermoedde dat Johanna de band met haar had verbroken vanwege haar sympathieën met het nazisme.

Als schrijver en onderzoeker kwam ik erachter dat Joseke werkzaam was geweest als verpleegster in het Duitse plaatsje Meseritz. Ze werkte daar in een verpleeginrichting ‘Obrawalde’ genaamd. In die inrichting vonden de meest gruwelijke medische experimenten plaats, gedurende de oorlogsjaren.
Johanna stierf in Boxtel in 1942. Ze werd 60 jaar oud. Haar man Nico stierf 10 jaar later. In 1952.

Van Joseke vernam niemand ooit meer wat. Hoogstwaarschijnlijk vermalen door de molenstenen van de rechterlijke macht na 1945.

De post van Cor geef ik terug aan Bets en Jaap en laat ze mijn verhaal lezen. Een verhaal dat een mix is van fictie en non-fictie. Ik geef de lezer graag de gelegenheid hun eigen fantasie te gebruiken om geschiedenissen te kleuren. Gortdroge informatie komt er al genoeg op ons pad! Ja toch?