Zoals de Waard was: Sinterklaostrubbels

ZALTBOMMEL - Vijftig jaar geleden mislukte faliekant het optreden van Aort van Krieken als Sinterklaas. Hij schreef er toen het volgende over:

Eén ding weet ik zeker, vur Sinterklaos speulen heb ik dit jaor vur den ersten mar meteen ok vur de letste keer gedaon. Het zat zo, een paor weken geleje zin ’n zuster op een verjaordagsfeestje dè Sinterklaos dit jaor hullie deur wel vurbij zou gaon. Durre mins zat meej een gebroken been, zodè ze behalve de zurg vur ’t huishawe ok die van de boerderij op dur schouwers had.

Toen we thuis kwamen, zin Mien dè we daor iets aon moesten doen. Na een bietje heen en weer gepraot wier besloten dè ik mar ins vur Sinterklaos moest speulen. We zouwen er niemand iets van vertellen, ok m’n zuster nie.

Helemaol opgetuigd meej baord en mijter kwamen we zaoterdaggenaovend bij de boerderij van m’n zwaoger en zuster aon. Om de verrassing extra groot te maoken zou ik nie dur de veur- of achterdeur naor binnen gaon. Neeje, we schoven ’t raom van de opkaomer omhoog en daor kroop ik ’t huis in meej de bedoeling op een geschikt moment de kaomer binnen te stappen.

Het wachten duurde gruwelijk lang, vurral omdè ik vanwege munnen plekbaord van Mienne gin sigaor op mocht stèken. Op een gegeven moment zong ’t kroost van m’n zuster ’t versje van de stoomboot. Ik vond dè ik toen wel via ’t opkaomertrapke de huiskaomer in zou kunnen schrijden. Nou zij ik ginnen pastoor of dominee, dus ok nie gewind om meej unnen toga aon te lopen. Gevolg daorvan was dè ik bij  het open doen van de deur meej munnen hak in de zoom van ’t gewaod bleef hangen. Meej unnen machtig mooie zweefduik belandde ik languit vur de potkachel waor een heleboel klompkes omhene stonden.

Effe docht ik dè’k een hersenschudding had. Toen ik naomelijk opkeek zag ik behalve de verschrikte keinder van m’n zuster nog unnen Sinterklaos in de kaomer. Dé bleek d’n buurman te zijn. Hij was ok zo begaon meej ’t lot van z’n buurkeinder det-tie net es ikke een bisschopskostuum had gehuurd.

Toen we de jongelui een bietje uit de verwarring hadden gehaold, stapte dur de achterdeur Sinterklaos nummer drie binnen. Dé was één van de kinnesen uit ’t durp. Saomen hebben we daorna mar een lekker brandewijntje meej suiker gedronken.

Bij ’t kroost van m’n zuster het Sinterklaos dink ik wel afgedaon. En vur mijn hoef ’t ok nie meer, de plukken baord zitten nog aon m’n kin mar dé komt vanwege de bisonkit.

Aort van Krieken.