Corrie Kanselaar speelt al zeventig jaar bij Prins Hendrik in Aalst

AALST - Toen Corrie Kanselaar nog maar 7 jaar oud was vond haar vader, Wim van Ooijen, het tijd dat ze een instrument ging bespelen. Hij bracht een tenorsax voor haar mee, zette het instrument op een kistje en pakte een extra kussen voor zijn dochter, zodat ze iets hoger kon zitten en erbij kon.

De nu 78-jarige Corrie kan het zich nog goed herinneren en moet er hartelijk om lachen. Ze is haar vader en ook andere muzikale familieleden van vaders kant dankbaar dat ze met muziek in aanraking is gekomen. “Muziek betekent alles voor me”, vertelt ze. “Zeker na het overlijden van mijn man, in 1995, ben ik er door de muziek weer bovenop gekomen.”

Seniorenorkest
Zelf houdt ze het meest van klassieke muziek, Mozart en Bach zijn favoriet. Maar ze heeft ook een flinke collectie cd’s met brassband muziek. Toen haar vader geen muziek meer kon maken, stapte ze over van de altsax naar zijn instrument: de baritonsaxofoon. “Ik vind dat zo’n mooi geluid”, zegt ze. Tegenwoordig speelt ze de grote baritonsax nog steeds bij fanfare Prins Hendrik elke dinsdagavond, maar blaast ze ook de tenorsax al weer twintig jaar bij OBK in Well, dat op maandagavond repeteert. “En elke donderdagmiddag ga ik naar het Seniorenorkest in Ingen”, vertelt ze. “Dat is ook zo gezellig, echt lachen met al die oude mensen. Het gebeurt regelmatig dat iemand bijvoorbeeld zijn mondstuk is vergeten of zijn rietjes. Laatst had iemand wel zijn koffer bij zich, maar lag de klarinet nog thuis.” Met alle drie de verenigingen gaat ze ook mee naar optredens, in haar eigen auto en is ze bij alle concerten.

Op de taxi
Toen ze nog maar 48 jaar was, werd Corrie al weduwe. Haar man Gerrit kreeg longkanker en is maar 54 jaar geworden. Hij overleed op 7 februari 1995, vlak na de dagen dat de Bommelerwaard geëvacueerd was vanwege het hoge water. Hun zoon was nog maar net getrouwd, Corrie bleef alleen achter in de woning aan de Prins Hendrikstraat, de straat waar ze een paar huizen verderop geboren is. Ze ging aan de slag op de taxi, eerst bij Van der Linden in Aalst, daarna bij Teeuwen in Zuilichem. Toen Teeuwen opging in Juijn, ging Corrie mee. “Daar heb ik nog vijf jaar leerlingenvervoer gedaan”, vertelt ze. “Het was een prachttijd, ik kan er een boek over schrijven.”

Lintje
In 2013 kreeg Corrie een koninklijke onderscheiding uit handen van de toenmalige burgemeester Albert van den Bosch. Ze was toen bijna zestig jaar lid van Prins Hendrik, maar het lintje kreeg ze vanwege haar vele vrijwilligerswerk. Zo is ze lang bestuurslid geweest van haar muziekvereniging, was ze betrokken bij de organisatie van de Jeugdmuziekdagen, maar ook actief voor de EBHO en voor de begrafenisvereniging. “Ik was een van de laatsten die een lintje van Koningin Beatrix kreeg”, vertelt ze. “Dat vond ik grappig, want toen mijn vader een lintje kreeg, was hij een van de laatsten die het kreeg van Koningin Juliana.”

Gezondheid
Zolang Corrie het fysiek nog aankan, blijft ze muziek spelen. Ze tobt wel een beetje met haar gezondheid. “Bloedarmoede en hartfalen”, zegt ze nuchter. “Maar daar heb ik niet zoveel last van.” Wel heel vervelend is de nasleep van een heupoperatie die ze een paar jaar geleden in de coronatijd heeft moeten ondergaan. “Ik loop nu nog met krukken”, verzucht ze. “Een paar weken geleden ben ik  gevallen en nu heb ik veel last van mijn knie. Ik hoop maar dat er niet echt iets kapot is.”

Duif met rood lintje
Ook die tegenslag met haar gezondheid neemt Corrie zoals het komt. Trots laat ze het speldje zien dat ze van de muziekbond KNMO kreeg ter ere van haar zeventigjarig jubileum, een verguld insigne met drie zirkonia’s. En ook de speldjes van eerdere jubilea koestert ze nog steeds. Wie met haar aan de praat raakt, kan rekenen op heel veel mooie anekdotes en verhalen. “Ik kan me nog goed herinneren dat we vroeger altijd een duif meenamen als we ergens in het land op concours gingen”, vertelt ze. “Als we gewonnen hadden, kreeg de duif een rood lintje om en werd hij los gelaten, bij een tweede prijs kreeg hij een wit lintje om. De duif was altijd eerder terug in Aalst dan wij, dan wist iedereen in het dorp al dat we het concours gewonnen hadden of niet.”

Trots
Heel trots is Corrie op haar zoon, schoondochter en twee kleinkinderen. “Mijn schoondochter Betty kreeg dit jaar een koninklijke onderscheiding voor haar vrijwilligerswerk bij de fanfarecombinatie Juliana-Concordia in Gameren”, vertelt ze. “Mijn zoon Andre speelt ook al sinds hij klein was bij de fanfare. Toen hij een jaar of twaalf was speelde hij voor het eerst op 4 mei tijdens Dodenherdenking ‘The Last Post’. Wist je dat dat eigenlijk de TapToe heet?” De kleinkinderen Gerwin en Manon wonen ook nog in Aalst. Zij doen momenteel niets bij de vereniging en zijn druk met werk en andere dingen.

Wie weet stappen zij later in de voetsporen van hun oma. Want muziek moet ze toch echt in de genen zitten. Corrie’s vader had het immers ook niet van een vreemde. Zijn vader, Hendrik en diens tweelingbroer Hannes, speelden ook al de bas bij de plaatselijke muziek. “En dat terwijl Hannes nog geen noot kon lezen”, lacht Corrie.

Britta Alink