Nieuw feuilleton: Bommels jochie, kanonnier in Indië
AlgemeenBOMMELERWAARD - De Bommelerwaardgids publiceert vanaf deze week een nieuw feuilleton van de hand van Frans van den Heuvel. Deze Bommelaar heeft in het verleden al veel korte verhalen geschreven, die werden geplaatst in onder andere Het Kontakt en De Toren.
Ook de Bommelerwaardgids heeft de afgelopen jaren al meerdere feuilletons gepubliceerd. Het verhaal gaat dit keer over Jan Willem van Eindthoven, in 1868 geboren in Zaltbommel. Op zijn zeventiende ging hij het leger in, waar hij werd opgeleid tot kanonnier. Het feuilleton bestaat uit vier delen.
Een Bommels jochie: kanonnier in Indië
Regelmatig bladert Bommelaar Frans van den Heuvel door zijn albums met oude ansichten. Dit keer was het de beurt aan ‘Zaltbommel, Stad, Wallen en Grachten vanaf 1885.’ Zijn oog viel op een kaart waarvan hoekjes afgeknipt waren. Het Stadhuis op de Markt met een grote groep mensen ervoor. Ongetwijfeld opgetrommeld door de fotograaf om het geheel wat levendiger te maken. ‘Groete u Nichtje Coba’, was er op geschreven. Frans’ nieuwsgierigheid was gewekt en hij ging op onderzoek uit.
De kaart was gericht aan: Den Heer J.W. van Eijndthoven, Conducteur der Artillerie Aly.Stb No 56170, Palembang. Geen postzegel, en ook geen datumstempel. Militaire post voor het buitenland, in dit geval naar Indië, werd op een centraal punt verzameld en dan per schip verzonden. Een tocht van een aantal weken. ’t Zal zo rond het jaar 1903 geweest zijn.
Wie was Jan Willem van Eijndthoven?
Ik verdiepte me in zijn afkomst. Zijn moeder, Neeltje Godtschalk, was in 1850 getrouwd met Willem Schouten. Van beroep schoenmaker en gevestigd in de Koningstraat te Zaltbommel. Willem Schouten was een vakman met ook klanten in de dorpen. De hoofdzakelijk boerenbevolking daar liep door de week op klompen, maar tijdens kerkbezoek en bij uitstapjes kwam het goeie goed uit de kast en daar hoorde natuurlijk een paar schoenen bij. Regelmatig nieuwe schoenen kopen was er voor de meeste mensen niet bij. Zolen of hakken versleten? Hup, naar de schoenlapper en ze gingen weer een poos mee. Willem en Neeltje hadden het goed voor elkaar. Hun toekomst zag er rooskleurig uit.
De gezinnen in die tijd waren vaak groot. Vier, vijf kinderen of meer was geen uitzondering. Dat was ook bij hen het geval. Ze kregen vijf kinderen en die moesten gevoed en aangekleed worden. Willem zat vaak tot laat in de avond bij het flakkerend licht van een olielamp nog schoenen te herstellen.
Het noodlot sloeg toe! Willem Schouten kwam plotseling te overlijden en Neeltje stond er alleen voor met vijf bloedjes van kinderen.
Natuurlijk, ze erfde een goedlopende schoenmakerij, maar ze had op dat moment niemand die het werk van haar overleden man kon voortzetten.
Hoe ze elkaar leerden kennen vermeldden de archieven niet, maar plotseling kwam de in Vianen, op 20 januari 1835 geboren Wilhelmus Hendrikus van Eijndthoven, van beroep schoenmaker, ja zeker, in beeld. Neeltje nam hem in dienst. Er kwam weer brood op de plank.
Frans van den Heuvel (wordt vervolgd)
