Leven over de grens: Muriël Klavers woont in Nieuw-Zeeland

In de nieuwe zomerserie Leven over de grens maken we elke week kennis met oud-inwoners van de Bommelerwaard die besloten hebben een leven in het buitenland op te bouwen. Waarom zijn ze vertrokken en hoe bevalt hen het wonen in een ander land? Wat maakt het leven over de grens beter en waar lopen ze tegenaan? En komen ze ooit nog terug naar de Bommelerwaard?

In het eerste deel maken we kennis met de 26-jarige Muriël Klavers uit Alem die vier jaar geleden naar Nieuw-Zeeland is geëmigreerd.

Muriël werd geboren en getogen in Alem. In Zaltbommel ging ze naar de middelbare school waarna ze voor haar studie naar Amsterdam verhuisde. In 2019 gaat Muriël met twaalf kilo bagage door Azië en Australië backpacken. “Toen ik in Australië zat, moest ik beslissen wat te doen vanwege budget: naar huis gaan of ergens aan de bak”, blikt Muriël terug. Vanwege haar visum mocht ze niet in Australië blijven, ze vertrok daarom naar Nieuw-Zeeland. “Met de gedachte dat ik drie maanden zou blijven. Toen is het hele covidverhaal ontstaan en was mijn status twijfelachtig. Als ik het land zou verlaten wist ik dat ik niet meer terug kon.”

Ondergedompeld
Daardoor blijft Muriël in Nieuw-Zeeland en gaat ze aan de slag als au pair bij een Brits gezin. Daar is ze blijven studeren en ze heeft haar masterstudie Digital Business afgerond. Het gezin heeft Muriël ondergedompeld in de Nieuw-Zeelandse levensstijl. “De levensstijl is veel rustiger dan in Nederland. Je hebt veel meer privé-werkbalans en minder prestatiedruk die stiekem in Nederland gelegd wordt.”

De Nieuw-Zeelanders leven volgens Muriël ook een stuk rustiger dan de Nederlanders. “In Nederland zijn we erg van plannen en organiseren, onze agenda’s zitten altijd vol. In Nieuw-Zeeland komt het erg met de dag. Niet stressen, het komt altijd goed. In het begin moest ik er erg aan wennen.”

Inslikken
Muriël werkt ondertussen bij McCain Foods, een wereldwijde producent van diepvriesproducten, waar ze de bedrijfsprocessen en de samenwerking met leveranciers en klanten verbetert. De Nederlandse directheid kwam Muriël niet altijd ten goede op de werkvloer waar ze achteraf om kan lachen.

“Toen ik tijdens mijn studie in de horeca werkte, zag ik veel potentie bij het bedrijf en heb ik mijn ideeën gepitcht. Een van de personen van het bedrijf voelde zich direct aangesproken. Het klonk in haar optiek alsof ik gezegd had dat ze het werk niet goed deed. Toen heb ik geleerd dat ik de Nederlandse directheid niet altijd hoef in te zetten. Je kan dingen beter inslikken of op een andere manier aan tafel brengen.”

Het integreren in het land kan lastig zijn, merkt Muriël. “Nieuw-Zeelanders zijn open door te laten zien hoe hun leven eruit ziet. Maar als het gaat om proberen binnen te komen in bestaande vriendengroepen of buurtgroepen dan is het lastig voor buitenlanders. Vooral het eerste jaar bestond mijn vriendengroep uit buitenlanders.”

Onbetrouwbaar
Ondertussen heeft Muriël vriendschappen met Nieuw-Zeelanders opgebouwd en woont ze samen met een huisgenoot in de stad Napier, in het oosten van het land. Het dagelijkse leven in Nieuw-Zeeland verschilt op veel vlakken ten opzichte van het leven in Nederland. “Je kan niet veel zonder een auto. Het is hier erg bergachtig, het openbaar vervoer is onbetrouwbaar en de treinen in mijn regio zijn er alleen voor vracht. In het begin dacht ik: we moeten zover rijden om iemand te zien. Twee uur rijden stelt niks voor.”

Het winkelen is ook best een uitdaging. “Het is een land dat alles importeert dus het is extreem duur. Er zijn vooral boutiquewinkels waar je het vijf dubbele voor laarsjes betaalt. Iedereen winkelt ook bij dezelfde winkels, ik zou 4,5 uur naar een H&M moeten rijden. Dat ga je ook niet doen.”

Worstenbroodjes
Bij het laatste bezoek aan de familie in Alem heeft Muriël daarom een koffer vol kleding meegenomen naar Nieuw-Zeeland. Het gemis aan familie is een nadeel van het wonen aan de andere kant van de wereld. “Je ziet dingen voorbij komen waar je bij zou willen zijn. Elke keer een vliegtuig pakken is natuurlijk vermoeiend.”

Daarnaast is het eten iets wat Muriël zeker aan haar geboorteland mist. “Het eerste wat ik in Nederland heb gegeten waren worstenbroodjes. Ik ben geen Brabander, maar worstenbroodjes zijn een ding”, lacht Muriël. “En carpaccio met truffelmayonaise kennen ze niet in Nieuw-Zeeland dus dat zijn twee dingen die ik het meest heb gegeten.”

Liefde
De voordelen van het leven in Nieuw-Zeeland wegen voor Muriël uiteindelijk zwaarder mee. “Het is een prachtig land. Elke keer als ik de hoek omrijd, zie ik de bergen en de zee. Als ik hier om 17:00 uur het kantoor uitloop, kan ik naar het strand gaan. Aan het uitzicht raak je niet gewend.”

Muriël is van plan een langere tijd in Nieuw-Zeeland te blijven waar ze ondertussen ook de liefde heeft gevonden. “Mijn doel is om een vaste verblijfsvergunning te krijgen. Mijn vriend en ik hebben het erover gehad om wellicht een paar jaar in Australië te werken. Ik zie mezelf op dit moment niet in Nederland wonen. Ik kom heel graag terug naar Nederland voor vakantie, maar Nieuw-Zeeland is ons thuis, ook al zouden we ergens anders willen werken.”
Een vakantie in Nieuw-Zeeland beveelt Muriël iedereen aan. “Mensen vinden het te ver om naar Nieuw-Zeeland te vliegen, maar ik raad het aan. Je hebt zo veel vrijheid en ruimte. Het is een combinatie van Scandinavië, Frankrijk, Italië in één. In twee uur tijd zie je veel landschappen die je niet zo veel krijgt in Europa.”