Lydia en Franciska rijden op de vuilniswagen door de hele Bommelerwaard

BOMMELERWAARD - Van de ongeveer vijfenzeventig chauffeurs van Avri zijn er zeven vrouw. “Het is een beetje een mannenwereld”, lachen twee van die chauffeurs. “Maar het gaat gewoon prima.”

In het kader van 8 maart - de Internationale Vrouwendag - verschijnt er in de Bommelerwaardgids een speciale bijlage waarin diverse vrouwen zijn geïnterviewd. 

Lydia Hooft (28) uit Tiel en Franciska van Dijke (33) uit Vuren zijn allebei dochter van een vrachtwagenchauffeur dus het rijden is ze zo’n beetje met de paplepel ingegoten. “Ik vond het als klein meisje al prachtig om met mijn vader mee te mogen”, vertelt Lydia. Toch ging ze na de middelbare school eerst iets anders studeren. “Maar dat paste helemaal niet bij me.” Ze solliciteerde bij een transportbedrijf en haalde daar haar vrachtwagenrijbewijs.

Ook Franciska groeide op als dochter van een chauffeur. “Mijn vader had vroeger zelf een transportbedrijf, dus voor mij was het heel logisch om op mijn achttiende meteen met het vrachtwagenrijbewijs te beginnen. De opleiding duurde toen nog twee jaar en je moest een stageplek hebben om je rijbewijs te kunnen halen. De meeste bedrijven weigerden toen nog om vrouwen aan te nemen, dus het heeft wel wat moeite gekost om aan de slag te komen.”

Hechte teams
Sinds oktober 2021 rijdt Franciska op de vuilniswagen voor Avri. “Het grote voordeel van dit bedrijf is dat er vaste werktijden zijn”, zegt ze. “We rijden van 7:15 uur tot 16:45 uur, vier dagen in de week. Natuurlijk duurt het wel eens een half uurtje langer. En ik rijd ook avonddiensten om papier op te halen of wel eens op zaterdag. Maar de werktijden zijn een stuk fijner dan toen ik nog internationaal reed.”

Ook Lydia is blij met de vaste werktijden. “En de sfeer is hier heel goed”, vertelt ze. “De collega’s vinden het wel gezellig dat hier ook vrouwen werken, we hebben hechte teams en helpen elkaar. Als je voor het eerst een route rijdt, dan krijg je tips zodat je die ene container aan het eind van dat ene straatje niet vergeet.” Lydia kwam in aanraking met Avri door haar broer, die hier ook als chauffeur werkt. “Ik ben pas afgelopen november hier begonnen”, vertelt ze. “Ik ben nu ingewerkt op de achterlader, waarbij je altijd met z’n drieën bent: een achter het stuur, twee achterop. Nu word ik ook ingewerkt om ondergrondse containers te legen met de kraan en om de bakken van de Milieustraat te wisselen.”

Krap
Franciska werkt meestal op de zij-lader. Die bedient de chauffeur vanachter het stuur. De zij-lader wordt vaak ingezet voor de gft-containers. “Die zijn vaak een stuk zwaarder”, legt Franciska uit. “In de nieuwbouwwijken zijn de tuinen meestal wat kleiner, daar valt de hoeveelheid groenafval wel mee. Maar in sommige oudere wijken hebben de mensen veel meer groenafval, bijvoorbeeld als ze gesnoeid hebben of het gras gemaaid. En soms gooien mensen potgrond of grint in de container. Dan is de bak soms zwaarder dan tachtig kilo en kan de zij-lader hem niet meer tillen.”

De chauffeurs van Avri rijden meestal op een vaste route. Lydia en Franciska zijn vaak te vinden in de Bommelerwaard. In Kerkdriel of Rossum, in Hedel en Aalst, in nieuwbouwwijk de Waluwe in Zaltbommel, maar ook in de binnenstad. “Daar rijden we met kleinere wagens, want het kan daar heel krap zijn”, vertelt Lydia. In alle woonwijken is het sowieso oppassen geblazen voor de chauffeurs. “Fysiek word je niet zo moe van dit werk”, vertellen de twee collega’s. “Maar geestelijk wel. Je moet altijd heel goed opletten, vooral als de scholen uitgaan en er veel kinderen op straat zijn. Of in het donker en als het regent, dan zijn er veel fietsers zonder verlichting aan, die zie je bijna niet.”

Duidelijk
Dat Lydia en Franciska vrouw zijn en op de Avri-wagen rijden levert soms wel grappige momenten op. “Je ziet dat sommige mannen anders op ons reageren dan op onze mannelijke collega’s”, hebben ze allebei ervaren. Zo vroeg Franciska een keer aan iemand of hij zijn busje, dat nogal in de weg stond, even weg wilde zetten. ‘Dat past makkelijk’, zei die man tegen haar. Maar toen ze voorzichtig erlangs wilde, bleek het natuurlijk echt niet te passen. “Als ik een man was geweest had hij zijn bus waarschijnlijk meteen even verplaatst”, verzucht Franciska. Ook Lydia heeft zo’n voorbeeld. “Ik moest in Kerkdriel een keer achteruit een straatje in en ook daar stond een busje geparkeerd”, vertelt ze. “Volgens mij kon het net en ik ging gewoon achteruit. De eigenaar van het busje kwam er meteen aan om te kijken of dat wel goed ging. Toen ik er voorbijging, haalde hij snel zijn busje weg.”

De twee vrouwen raden het iedereen aan om bij Avri te gaan werken. “Je bent niet opgesloten en dat voelt lekker vrij”, zeggen ze. “Het werk is vast en duidelijk. Als je een route een keer niet op tijd afkrijgt, dan helpt de afdeling planning en komt er altijd een collega om je te helpen, zodat de hele route wel gedaan is. Daardoor lopen we zelf ook altijd een pasje harder als dat nodig is.”