Wijkverpleegkundige Jenny gaat na veertig jaar werken met pensioen

BOMMELERWAARD - Deze week werkt ze nog en daarna gaat Jenny van Beek (66) met pensioen na veertig jaar te hebben gewerkt als wijkverpleegkundige. “Er is in die jaren heel veel veranderd”, vertelt ze. “Verbéterd.”

Toen zij in 1982 begon als wijkzuster bij de plaatselijke Kruisvereniging in Sleeuwijk was er nog geen mobiele telefoon en waren er nog geen digitale cliëntendossiers. Ook inhoudelijk was de functie anders, want een wijkzuster was niet alleen aan het werk in de thuiszorg, maar ook in de jeugdgezondheidszorg zoals op het consultatiebureau.

Na zeven jaar Sleeuwijk ging Jenny aan de slag bij de Kruisvereniging van Gameren/Nieuwaal en daarna kwam ze terecht bij Stichting Thuiszorg Maatschappelijk Werk Rivierenland (STMR), die in de hele Bommelerwaard actief was. “In bijna elk dorp stond een eigen Kruisgebouw”, weet ze nog goed. “Daar kon je toen ook terecht voor allerlei hulpmiddelen zoals krukken of een rolstoel.”

Oprecht
De afgelopen maanden heeft Jenny haar werkzaamheden beetje bij beetje overgedragen aan haar collega’s Elke Metz (36) en Franka van Wordragen (60). Ook zij hebben een jarenlange ervaring in de Bommelerwaard. Elke, die in Zuilichem woont, werkt al vijftien jaar in de thuiszorg, de laatste jaren als wijkverpleegkundige. De in Zaltbommel woonachtige Franka al tien jaar, eerst jarenlang in Zuilichem en Nieuwaal, tegenwoordig in het team Zaltbommel/Gameren. “We gaan Jenny missen”, zeggen ze. “Ze is erg goed in haar werk en oprecht geïnteresseerd in zowel cliënten als haar collega’s, ze weet precies de juiste vragen te stellen. We hebben heel fijn samengewerkt.”

Een aantal jaren geleden is STMR samengegaan met Vitras onder de naam Santé Partners. Pas dit jaar is dat ook zichtbaar aan de buitenkant van de gebouwen én aan de uniformen. Het vertrouwde paars heeft plaatsgemaakt voor oranje. “Het is fijn om voor zo’n grote organisatie te werken”, vinden de drie vrouwen. “We hebben nu verschillende specialisaties in huis, zoals een technisch team, een oncologieverpleegkundige en een casemanager dementie.”

Oproepbaar
Een ander voordeel van werken bij een grote club is dat de nachtdiensten nu door een apart team gedaan worden. Jenny weet nog goed dat dat vroeger wel anders was. “Dan waren we een hele week oproepbaar voor het hele gebied”, vertelt ze. “Ik woon zelf in Well, dus een beetje in het midden. Maar dan moest ik soms midden in de nacht naar Brakel of naar Heerewaarden. En navigatie hadden we natuurlijk nog niet, dus er lag een hele stapel plattegronden in de auto. Dan moest je in het donker naar het huisnummer zoeken. Als je eenmaal bij de cliënt binnen was, moest je eerst het papieren dossier daar doorlezen om te weten wat nodig was. Dat is gelukkig nu allemaal verbeterd. De navigatie brengt je precies bij de goede voor- of achterdeur en je kunt het digitale dossier nu op je telefoon raadplegen. Ook de cliënt zelf en de familie kunnen het dossier lezen.”

Verdriet
Praktisch gezien is er veel veranderd, inhoudelijk blijft het volgens Jenny allemaal hetzelfde. “Wijkverpleegkundigen helpen mensen zo lang mogelijk zelfstandig en onafhankelijk thuis te blijven wonen”, vat ze samen. “Daarbij denken wij mee om het voor de cliënt zo aangenaam mogelijk te maken.” Op de vraag hoe Jenny het werk veertig jaar heeft volgehouden reageert ze lachend: “Dit werk is nooit saai, dat maakt dat het boeiend blijft. Ieder mens heeft zijn eigen verhaal, heeft zijn eigen zorg nodig.”

Het werk van verpleegkundigen en verzorgenden in de thuiszorg kan zwaar zijn. Huizen zijn niet altijd makkelijk ingericht, de houding waarin ze moeten werken is vaak verre van gemakkelijk. Soms is er geen verstelbaar bed, waarbij dat eigenlijk wel nodig is. Ook komen er weleens emoties om de hoek kijken bij sommige situaties. “Soms kom je bij een alleenstaande thuis waarvan je ziet dat het eigenlijk niet meer gaat”, vertelt Jenny. “Of het moment dat je afscheid moet nemen van iemand waarvan je weet dat hij of zij gaat overlijden. Dat heb ik nooit makkelijk gevonden.” Elke vult aan: “Als je verdriet ziet van de partner die achterblijft; hoe je daar mee omgaat leer je niet uit een boekje.”

Voldoening
De wijkverpleegkundigen zijn zelf verantwoordelijk voor het organiseren van de hulp. “Bij ziekte en vakantie, als we krap in personeel zitten, moeten we erg creatief zijn om elke cliënt de zorg te kunnen bieden die nodig is”, zegt Franka. “Alle collega’s draaien dan ook extra diensten.”

Vooral in de coronajaren was het werken lastig. Het dragen van de mondkapjes, afstand houden bij cliënten, vaak beschermende kleding aan. “Ook tijdens de hittegolf een paar weken geleden was het werk zwaarder dan normaal”, vertelt Jenny. “Steeds in die hete auto stappen of in een hete badkamer iemand helpen met douchen viel soms niet mee.” En toch zien de drie collega’s vooral de mooie kant van hun vak. “Alle collega’s hebben hart voor het werk, want het geeft erg veel voldoening”, vat Elke het samen.