33 Oekraïense kinderen op De Lispeltuut: ‘Ik vond een briefje: ‘Please take care of my son’’

HEDEL/BOMMELERWAARD – Ruim dertig kinderen uit Oekraïne krijgen sinds vorige week maandag les op Openbare Jenaplanschool De Lispeltuut in Hedel. En dat is niet alleen voor de kinderen zelf een bijzondere ervaring, ook de school zelf ondergaat een cultuurshock. ‘Het Oekraïense volkslied is al met de hand op de borst meegezongen.’

Op het eerste oog valt er niets op aan één van de klaslokalen van De Lispeltuut. Maar wie iets meer de ogen de kost geeft, ziet een bord vol met geknutselde Oekraïense vlaggen. Daaronder hangen getekende gezichten, met de namen van de makers eronder. “Die ene tekening is gemaakt door een meisje van zeven. Ze begon het gezicht met een kruis en een ovaal eromheen en kijk eens hoe knap ze het heeft gemaakt”, vertelt juffrouw Sharon Brands zichtbaar trots.
Vorige week maandag vond de eerste kennismaking met de 33 kinderen plaats. Een bijzonder moment, vond Brands, die lesgeeft aan de groep van 4 tot en met 7 jaar: “De deuren van de bus gingen open en ik zag daar kinderen zitten met héle grote ogen. Ze zien mensen staan die ze heel hartelijk ontvangen maar die ze niet kennen, die niet hun taal spreken, in een land waar ze amper iets van weten. Als moeder zijnde geef je ook alles wat je liefhebt mee die bus in. En wat dan?”

Trauma’s
“Dan is het een kwestie van erop vertrouwen dat het goedkomt”, vult De Lispeltuut-directrice Ingrid Nooijen aan. Zij krijgt op 6 april te horen dat haar school als eerste onderwijsinstelling in de Bommelerwaard in aanmerking komt om zo’n grote groep Oekraïense vluchtelingenkinderen op te vangen. “Wij hadden genoeg ruimte, maar het spannendste deel was om genoeg personeel te krijgen.” Met kunst, vliegwerk, flexibiliteit, uitzendkrachten en de overweldigende hulp van veelal gepensioneerde vrijwilligers is dat in korte tijd gelukt. “De kinderen worden in twee groepen opgevangen - apart van de Nederlandse kinderen - zodat de ontwikkeling van álle leerlingen door blijft gaan. En genoeg leerkrachten krijgen is met Nederlandse kinderen al een fikse uitdaging, laat staan met zo’n taalbarrière en de trauma’s die ze met zich meebrengen.”

Wake-up-call
Op het gebied van traumaverwerking hebben de leerkrachten zich alvast extra kunnen inlezen, maar vooralsnog is die info nog niet van pas gekomen. Dat wil overigens niet zeggen dat de docenten geen moeilijke momenten hebben gekend. Brands kreeg op de eerste dag al een behoorlijke ‘wake-up-call’ toen ze een vierjarig jongetje het schoolplein op zag stappen. “Hij was ontzettend klein en liep in zijn eentje rond met een veel te grote rugtas. Bij de kapstok wist hij niet wat hij moest doen, dus ik hielp hem. Ik keek in zijn rugtas en daar vond ik een briefje van zijn moeder met de tekst: ‘Please take care of my son’.” Ook Nooijen hoorde een schrijnend verhaal: “We hebben nepgeld in de klas, dat we gebruiken om mee te leren rekenen. Toen de kinderen dat zagen liggen, dachten ze gelijk aan hun moeder.” “’Voor mama, eten’”, vult Brands aan.

Respect
Uit alles blijkt dat De Lispeltuut in korte tijd de kinderen in de armen heeft gesloten. En dat geldt niet alleen voor het personeel, ook de Nederlandse leerlingen zijn begaan met het lot van hun leeftijdsgenootjes. Zo is er twee weken geoefend om ‘hallo, welkom op onze school’ in het Oekraïens te zeggen en dankzij de hulp van diverse instanties en ondernemers ontvingen de Oekraïense kinderen een tasje met allerlei handige spulletjes en wat te eten. Het zijn mooie gebaren vindt het pas negenjarige Lispelraad-lid Lizze Coco Kapteijns. “Ik heb het idee dat we ze goed verwelkomd hebben. Ik denk dat het heel spannend is voor die kinderen, want waarschijnlijk zijn hun vaders thuisgebleven in Oekraïne om mee te vechten. Die kinderen zullen hun papa echt missen, maar het is ook fijn voor ze dat ze nu naar school kunnen en afleiding hebben.”
En ook al hebben de Oekraïense kinderen op het moment van schrijven pas hun derde ‘echte’ schooldag achter de rug, toch voelt het voor Lizze Coco al heel normaal: “Ik heb eigenlijk het idee dat ze hier al vier jaar zijn. Ik ben er al aan gewend, ook omdat ik medelijden met ze heb en er respect voor heb dat ze al naar school durven. Dat ze überhaupt de moed hebben om naar school te gaan en niet te zeggen; ‘ik wil thuis blijven bij jou, mama’.”

Ongewis
De vluchtelingenkinderen die nu op De Lispeltuut zitten, blijven tot de zomervakantie. In juni overleggen de samenwerkende partijen bestaande uit de meewerkende stichtingen, de gemeenten Zaltbommel en Maasdriel en het samenwerkingsverband Meierij, wat er na de zomervakantie gaat gebeuren. Er is dus nog veel ongewis, maar volgens Nooijen hebben de gemeenten één ding heel duidelijk gemaakt: “Er komen er nog meer. En hier op De Lispeltuut gaat het wellicht maar om een enkeling, maar op andere scholen zeker niet. Maar we gaan het gewoon doen”, is Nooijen optimistisch.
Lizze Coco besluit: “En ook al is er maar één kind die ergens op een school hier in de buurt terecht komt, dan is dat er toch weer één. Dan hebben we in ieder geval weer iets kunnen doen.”