Het Munnikenland bij Loevestein
Het landschap rond Loevestein laat zich lezen als een
spannend boek. Er zijn historische sporen zichtbaar hoe middeleeuwse
monniken dit
gebied op de rivier bevochten, tot ontginning brachten en zeventig
jaar later weer opgaven. Hoe dijken werden aangelegd tegen water
dat vanuit alle kanten
kwam. De vesting Loevestein en later de Nieuwe Hollandse Waterlinie
illustreren hoe het water als bondgenoot werd ingezet tegen vijandelijke
legers vanuit
het oosten. Vijand of bondgenoot: alles draait hier om het water…
Het gebied rond 1200
Waar Maas en Waal samenvloeien, ligt rond 1200 een verlaten landtong,
die bestaat uit een aantal door kreken gescheiden eilanden. De oerkrachten
van Maas en Waal zijn hier de baas, zij overspoelen het land, breken oevers
af of voegen verse slib toe. Het is er niet alleen stil en verlaten maar
ook erg interessant, uit waterstaatkundig, economisch en strategisch oogpunt.
Vandaar dat hier door de tijd heen, veel is gebeurd en gebouwd.
Rodichem en Rodengoije
Het gebied staat rond 1200 nog bekend als ‘Rodichem’ of ‘Rodenchem’.
Het germaanse ‘hem’ wijst er op dat hier ooit een nederzetting
moet zijn geweest. Resten hiervan zijn echter nooit gevonden.
Wel zijn in 2004 bij nieuwbouw in Brakel (Weitjes II) resten
van Huis Rodichem gevonden. Hier woonden vermoedelijk Tempeliers.
Op bovenstaande kaart uit 1264 is de naam van het gebied veranderd
in ‘Rodengoije’, Angelsaksisch voor: ‘ruwe waard’. Het is
dan niet meer bewoond.
Munnikenland
Rodengoije werd in 1264 in bruikleen genomen door de monniken
van het Cisterciënzerklooster van Villers te Viller-la-Ville. Ze kregen
het gebied in leen van Willem van Horne, heer van Altena en vader van
Dirc Loef. De monniken dempten de kreken, legden kades aan, groeven sloten
en ontgonnen en verbouwden het ingepolderde land. Ook bouwden zij hun
klooster. Het was een harde strijd. Na 70 jaar gaven ze het, door schulden
gedwongen op. In 1333, gaven ze hun bezittingen weer aan de heren van
Vorne en Altena terug. Wat ze ons nalieten zijn de typisch 13e eeuwse
ontginningspatronen én een nieuwe naam van het gebied: ‘Munnikenland’
(uit verkoopakte 1349).
Milites Insula Artusii, het eiland van ridder Artus
Net tegen de dijk van het Munnikenland, in het uiterste westpuntje
van de Bommelerwaard, lag een klein eilandje met de naam Milites Insula
Artusii (Het eiland van ridder Arthus). Dit werd nooit aan de monniken
te leen gegeven. Het lag zo strategisch dat de bouw van een kasteel,
Slot Loevestein, gepaster bleek. En zo geschiedde.
Tempeliers in Munnikenland?
In de Bommelerwaard komen twee locaties voor die wijzen op
een mogelijke relatie met ridders van de tempelorde (tempeliers). Het zijn
Munnikenland (commanderij van hospitaalridders) en Delwijnen (klooster).
Het is niet duidelijk of de tempeliers hier zelf gevestigd waren of dat
er alleen contacten bestonden.
Kasteel Munnikenland
In Munnikenland stond ook ooit een kasteel. Als versterking
en opslag van per schip aangevoerde goederen. Behalve kasteel, waren
er ook schuren, stallen, singels, boomgaarden, grachten en pleinen en
bijbehorende landerijen. In 1876 was het kasteel er nog. In 1919 was
het verdwenen, op de kasteelheuvel en grachten na. De toenmalige eigenaar
(dhr. Peletier) heeft deze toen ook maar laten opruimen. Wat ons rest
is een troosteloze, platte en nattige vlakte, die vrijwel niets laat
zien van haar rijke cultuurhistorische verleden. In onze gedachten leven
de herinneringen aan een rijk verleden voort.
Cultuurhistorische restanten in Munnikenland
Ondanks alles wat is verdwenen is er nog genoeg te beleven
in Munnikenland. Samen met de prachtige verhalen is het gebied met haar
cultuurhistorische restanten een bezoek waard.
Bezienswaardig zijn:
- de 13e eeuwse ontginningspatronen,
- resten van bebouwing, een haven, kasteel Munnikenland (fundamenten),
't Rechthuys (resten in de bodem) en de 15e eeuwse Nieuwendijk,
- de Oude en Nieuwe Hollandse Waterlinie waarbij Munnikenland
en de Bloemkamperpolder onder water konden worden gezet,
- een inundatiekom, groepsschuilplaatsen, batterijen Poederoijen
en Brakel en de verdedigingspost Sneepkil.
De toekomst van Munnikenland
Wat ons rest is ook de belofte dat hier ooit een prachtig natuurgebied
zal kunnen herrijzen, een paradijs voor plant en dier en voor passerende
mensen die willen genieten van natuurschoon en rust. Er blijft altijd genoeg
om te dromen. Of zou het er werkelijk komen: Nieuwe natuur in Munnikenland?