Opa Mekske, terugkeer van de oudste twitteraar van de Bommelerwaard

Het is bijna drie maanden geleden dat Opa Mekske plotseling op Twitter aankondigde om ermee te stoppen. Zijn laatste tweet luidde kortweg: “ja ik stop ermee . ik zal jullie missen . dag mensen!”. Sindsdien hebben zijn bijna 7000 volgers niets meer vernomen van deze oudste Twitteraar van de Bommelerwaard. Net zo plotseling als hij verdween was hij er deze week weer. De Bommelerwaardgids zocht de 89-jarige op voor een interview.
Het contact voor deze ontmoeting kon gelukkig weer worden gelegd via een Direct Message. Telefoon heeft opa namelijk niet en zonder Twitter is hij maar slecht te bereiken. “
kom maar op een ochtend .” was te lezen. “
na achten ,dan heddik net de poelepetaten verschoond .”
In zijn kleine boerderijtje in de Bommelerwaard geeft Opa Mekske tekst en uitleg. Over zijn beweegredenen om zo plotseling te stoppen met alle sociale media-activiteiten. En over zijn recente comeback.
“Ach meneer”, vertelt opa terwijl hij achterover helt in zijn leunstoel. “Moet u weten, ik heb er al iets van verteld aan die mensen van het Brabants Dagblad, Volkskrant en Telegraaf. Het groeide me gewoonweg boven het hoofd. Ik had er op een gegeven moment bijna 7000. Volgers bedoel ik. En ik wilde ze toch eigenlijk allemaal tegelijk volgen. Noem het betrokken, of gewoonweg nieuwsgierig. Maar in ieder geval ging dat niet meer.
Ik werd er zo ontaarde moei van. En om niemand tekort te doen ben ik toen maar gestopt.”
“Ik ben nog van een generatie die gewend is om te luisteren naar elkaar. Maar tegenwoordig wordt er maar geklept en gewauweld, zonder dat iemand er iets van oppikt. Het is allemaal zo vluchtig. Ik zou bij wijze van spreken het ene moment kunnen twitteren: ‘help, ik heb net m’n vrouw vermoord. In koelen bloede. Ik sta nog met het mes in mijn handen’ en even later kan ik beginnen over het mooie weer en iedereen is dat andere alweer vergeten.”
“Het voelde goed om te stoppen. Ik kreeg weer meer tijd voor andere zaken. Mijn achterschuur is nu helemaal opgeruimd, alle onkruid is uit de moestuin en ik heb een aantal serieus moeilijke legpuzzels in mekaar gelegd.”
Waarom dan toch weer begonnen? Opa aarzelt een ogenblik. “Nou, het had ook wel z’n mooie kanten. Vroeger kende ik misschien 30 of 40 mensen in mijn geboortedorp Dalem. En dan nog de melkboer, die kwam uit Vuren. Nu ken ik via Twitter duizenden mensen, tot aan Korea toe. Zakenmensen, maar ook aardige mensen. En heilsoldaten, generaals en koninginnen. Als ik vroeger een kwaaltje had kon ik alleen bij dokter van Zanten terecht. Nu kan ik direct praten met een hele resem specialisten, een druïde en drie sjamanen. Mooi toch?”
“En ik leerde natuurlijk ook een paar hele warme mensen van dichtbij kennen, zonder ze ooit gezien te hebben. In de tijd dat ik gestopt was keek ik stiekem nog wel eens hoe het met hen ging. Het was natuurlijk leuk dat ik bijna Twitteraar van het jaar 2010 werd en dat Hare Majesteit lovend over me spreekt, maar die contacten waren voor mij toch het dierbaarst.”
“U moet goed bedenken dat ik in 1947 in de Bommelerwaard ben komen wonen en daarna een behoorlijk teruggetrokken bestaan heb geleid. Zeker toen Marie overleed en de kinderen uitvlogen naar Amerika en Schouwen-Duiveland sprak ik bijna niemand meer. Twitter heeft de deur weer wagenwijd opengezet”.
“Ik hoop dat ik de jongere generatie nog wat bij kan brengen. En af en toe vingers op zere plekken kan leggen, zoals deze week met die Limburgse jongen (Mauro Manuel, red.). Ik zie het als mijn plicht om voor de zwakkeren op te komen." Hij wacht even. "Gelukkig is er bijna niemand zwakker dan ik dus ben ik zo klaar, haha.”
Voor hoe lang is Opa Mekske nu weer te bewonderen op Twitter? “Oh, ik weet het niet. Ik ben deze week pas weer begonnen. Wel een tandje rustiger hoor. Ik ben dan nog wel geen negentig, maar af en toe wat gas terug mag toch best wel? Verder zie ik wel hoe lang ik doorga. Om te twitteren heb je gelukkig niet zoveel nodig: één laptop, één hand en een stel werkende hersens is al genoeg.”